COSMETICA De kostprijs van een cosmetisch product wordt voor 80 procent bepaald door de marketing

Bron testaankoop 

Aangezien cosmetica wettelijk gezien niet zo diep mag indringen, zal het dus ook weinig aan de strijd tegen huidveroudering kunnen doen. 

Wat een antirimpelcrème WEL kan doen is het hydrateren  van de huid. 

een gevoede huid zal dus minder snel rimpels vertonen dan een droge huid.

Er is zelfs een onderzoek geweest waar er Gedurende 28 dagen aan 995 vrouwen tussen de 30 en 70 jaar gevraagd om elke morgen en avond een crème te smeren. Aan de ene helft van het gezicht moesten ze een gewone hydraterende crème smeren en aan de andere helft een antirimpelcrème om het verschil te kunnen zien. 

Conclusie van het onderzoek: de vrouwen merkten amper tot geen verschil tussen de hydraterende crèmes en de antirimpelcrèmes. Het is dus beter om te investeren in een goede hydraterende crème want een antirimpelcrème heeft geen extra effect maar kost wel meer dan een standaard crème. 

De dagcrème van de LIDL kwam eruit als de beste én ook de goedkoopste. Voor een potje van 50 ml betaal je slechts 2,29 euro. 

Het duurste product staat dus zeker niet garant  

voor de beste kwaliteit. 

De kostprijs van een cosmetisch product wordt voor 80 procent bepaald door de marketing- en distributiekosten. 

Met deze gedachte in het achterhoofd, laten we ‘Chanel’ of ‘Dior’ dus beter links liggen aangezien deze merken veel investeren in reclame, bijvoorbeeld in exclusieve magazines. 

Vooraleer het product effectief bij de consument terecht komt, heeft dit reeds heel wat ‘tussenpersonen’ gepasseerd. 

Het product wordt gemaakt in de fabriek. De fabrikant verkoopt het door aan de distributeur voor driemaal de prijs. De distributeur verkoopt het door aan de winkel voor driemaal de prijs, waarop de winkel het tenslotte verkoopt aan de consument voor tweemaal de inkoopprijs. 

Er moet rekening mee worden gehouden dat de oorspronkelijke prijs dus maal achttien! vermenigvuldigd wordt. 

Stel dat de verpakking van het product in de fabriek oorspronkelijk één euro kost, dan betaalt de consument alleen hiervoor al achttien euro. 

Daarnaast zijn er nog de reclamespotjes op televisie, reclame in magazines, de vertegenwoordigers, de verkoopstand, de pamfletten in het straatbeeld, de verpakking, ... dat moet betaald worden. 

Dit kost uiteraard veel geld en het is de consument die hiervoor (onrechtstreeks) betaalt. 

De verdeling van cosmetica in grootwarenhuizen en drogisterijen is grootschalig, waardoor deze ook goedkoper is. Daarnaast wordt er door deze ‘onprofessionele’ merken minder dure reclame gemaakt, en ook aan de verpakking wordt niet zo veel geld uitgegeven. 

 

Cosmetica die men aankoopt bij de schoonheidsspecialiste of apotheker worden niet in grote hoeveelheden verdeeld en zijn daarom ook duurder. 

Hier zien we een groot verschil qua reclame maken: bij de apotheker of schoonheidsspecialiste zie je vaak grote verkoopstanden, zorgvuldig uitgewerkte informatiebrochures over het product (al dan niet met een bekende actrice of model) en een mooie verpakking.

Kwaliteit van de ingrediënten 

Zoals bij zo veel zaken, vinden we cosmetische ingrediënten terug in duurdere en goedkopere versies. 

Ook dit bepaalt mede de kostprijs van het product. 

Zeldzame of bijzondere grondstoffen die in cosmetica worden gebruikt, kosten automatisch meer. Voorbeelden hiervan zijn bepaalde peptiden en nanotechnologie (zeer fijne ‘deeltjes’ of moleculen waardoor deze makkelijker in de huid kunnen dringen). Maar ook gepatenteerde formules zoals een speciale zonnefilter en natuurlijke ingrediënten die moeilijk beschikbaar of verwerkbaar zijn zoals zeeplanten, zeemineralen, kaviaar en goud zijn duurder. 

 

Het effect van goud en kaviaar op de huid is echter nog niet wetenschappelijk bewezen. Het geeft het product een exclusief karakter, aangezien het zeer zeldzame grondstoffen zijn maar het verbetert de werking van het product dus niet.

Van bepaalde zeeplanten zoals bijvoorbeeld algen is wel bewezen dat deze stof anti- oxidanten bevat, wat het anti-aging proces zal afremmen. 

Maar opnieuw: we weten niet in welke concentraties dit voorkomt in het product, dus er is geen garantie op de werking hiervan. 

Wil je een crème met een aangename textuur of één die lekker ruikt? Dan zal je meer moeten betalen. 

Dit wil niet zeggen dat je alleen maar meer betaalt voor een luxueuzere smeerervaring. Ook kosten voor extra research en dus extra geld aan een merk. 

Het probleem is dat je als consument echter nooit zal weten hoeveel research er nu juist in jouw potje gekropen is of hoe kwalitatief de ingrediënten waren.

 

 

 

Conclusie cosmetica 

goedkopere cosmetica zoals die van de drogist zeker niet slechter. Hierbij moet wel vermeld worden, dat het belangrijk is om eerst het huidtype nauwkeurig te bepalen. 

Als men een duidelijk afgelijnd huidtype of huidprobleem heeft, bijvoorbeeld uitsluitend een vette of droge huid, volstaan de grootwarenhuisproducten meestal. Toch zijn er mensen die graag dure cosmetica gebruiken, terwijl hun huid misschien helemaal geen nood heeft aan al deze ingrediënten. 

Sommige consumenten betalen dus liever wat meer voor een mooi potje, een luxueuze verpakking of een heerlijke geur. 

Cosmetische anti-aging behandelingen in het schoonheidsinstituut 

Zoals we reeds weten wordt er in schoonheidsinstituten en huidcentra tegenwoordig meer ingespeeld op huidveroudering. 

welke apparaten hiervoor effectief zijn en welke niet, hoe diep deze apparaten op de huidlagen inwerken, wat het effect is van anti-aging cosmetica, welke hulpmiddelen er nog meer bestaan, .... 

met het oog op verkoop, wat niet altijd correct is. 

Anti-aging crèmes zijn eerder een preventief hulpmiddel tegen rimpels. Het zal de huid voornamelijk hydrateren, maar het kan de tekenen van huidveroudering jammer genoeg niet wegwerken. 

Er hangt steeds minder taboe rond ‘anti-aging’ en de vraag wordt alsmaar groter.